A spark of joy …

In de Volkskrant van 14 maart stond een leuk (en herkenbaar) opiniestuk van Alexa Gratema dat ik hier graag wil delen. Het gaat over de spanning van het dagelijkse leven en hoe we op zoek kunnen gaan naar een vonkje vreugde en gein door de ogen te openen voor het wonder van de kleine genoegens. Veel leesplezier!

Strooi zelf ook eens wat goudstof in het rond

Net als elektrische auto’s moeten we regelmatig worden bijgetankt, maar er zijn te weinig oplaadpunten.

Trots en geïrriteerd

Op koopzondag dolen we in een overvolle shopping mall op zoek naar loungestoelen voor de tuin waarin we nooit zullen zitten. Met een halve blik op onze telefoon vloeien eigen bedrijf en gezinsleven ineen. En als ons kind de finale van een tennistoernooi bereikt zijn we trots en geïrriteerd tegelijk; nu wacht ons een zaterdag in een te warme sporthal tussen dwingende ouders en jengelende verliezers. We vallen steevast pas na twaalven in slaap, omdat het nieuwe seizoen van House of Cards van start is gegaan. Dat het blauwe licht van tablets slecht is voor de nachtrust, daar malen ze bij Netflix niet om.

Anders dan onze ouders kunnen we aanspraak maken op een lang en rijk leven. Bij wijze van tegenprestatie moeten we er álles uithalen. Werk, reizen, hobby’s, een batterij beste vrienden, excellent nageslacht en ook nog een gepassioneerd liefdesleven. Intussen staat onze verzorgingsstaat op de helling, worden aardbevingen ook buiten Groningen gevoeld en inspireren professioneel gemaakte onthoofdingsvideo’s ongrijpbare eenzame wolven.

Oplaadpunten

De angst om de toekomst van onze kinderen grijpt ons naar de keel. Het is het gebrek aan controle dat ons in zijn kladden heeft. Net als elektrische auto’s moeten we regelmatig worden bijgetankt, maar er zijn veel te weinig oplaadpunten. Voor je het weet komen we met een ruk tot stilstand.

Dit leven onder net iets te veel spanning heeft een nieuwe volksziekte opgeleverd. Naar schatting lijden in Nederland een miljoen kinderen en volwassen aan ‘somatisch onvoldoende verklaarde lichamelijke klachten’. Een ziekte die dus geen ziekte is, maar waar intussen wel miljarden van ons zorgbudget aan worden uitgegeven. De geleerden weten inmiddels dat geest, lichaam en omgeving met elkaar in verbinding staan. We moeten daarom massaal aan de running-therapie, mindfulness en voedingsinterventie. Het klinkt goed, maar zij die op die manier aan de collectieve gekte proberen te ontsnappen raken op hun beurt verslaafd aan yoga en speltbrood. Zo wordt een gemiddeld huwelijk er natuurlijk ook niet vrolijker op.

Maar hopeloos is het misschien niet. We hebben gewoon van alles veel te veel. Te veel spullen, te veel bezigheden, te veel taken, te veel eisen. De genezing begint dus met opruimen. Opruimen van onze kasten, onze agenda, ons hoofd, ons leven. Maar wat moet er weg en wat mag er blijven? De Japanse Marie Kondo schreef er een heel boek over. Haar mooiste tip is deze. Laat bij het opruimen ieder voorwerp in huis door je handen gaan en vraag je daarbij af: ‘Does it spark joy?’ Is het antwoord ja, dan mag het blijven. Bij nee moet het weg. Hup, naar de kringloop of in de kliko.

Joy

Does it spark joy. Die woorden bleven in mijn hoofd rondzingen. ‘Word ik er vrolijk van’ is een net iets te simpele vertaling. Joy is uitgelaten en licht, plezier met een grote grijns, met een twinkel in de ogen. Het is vreugde én gein. A spark of joy is als goudstof uit het toverstokje van de fee in Assepoester. Het weegt niets maar kan, onze kant opgewaaid, zomaar een boel veranderen.

a spark of joyHet is duidelijk dat wij gewone stervelingen het tij in deze bedreigende wereld niet kunnen keren. Wat we wel kunnen doen is in ons dagelijks leven op zoek gaan naar een vonkje vreugde en gein. Een vroege ochtendwandeling, een integere film, een zoete framboos die knapt op je tong, een plakje worst bij de dorpsslager, even voelen aan de prachtige stof van een rok, luisteren naar de verhalen van een oude stroper. De ogen openen voor het wonder van de kleine genoegens en de bagger uitbannen.

En als we dan toch zo fijn bezig zijn, graag ook wat eigen goudstof rondstrooien; zomaar een voorbijgangster in de ogen kijken en toe lachen, een grap maken bij de bakker, de kieteldood geven aan het kind van de buren. A spark of joy. Knoop die maar in je oren. Dat opruimen van onze hoofden en levens volgt dan misschien wel vanzelf.

Alexa Gratama is juriste.

VK2

Advertenties